20 ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ … ΠΑΙΔΙ – Πώς να Βελτιώσετε την σχέση σας με το παιδί


Γράφει για το mymommy η Εύα Μεταλλίδη | Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

    Είναι αλήθεια πως μαγικές συνταγές επιτυχίας στις σχέσεις δεν υπάρχουν! Οι σχέσεις με τα παιδιά χρειάζεται να οικοδομούνται με γνώμονα την αγάπη μας γι’ αυτά και την υγιή ψυχοσωματική τους εξέλιξη. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί το παιδί και θα δημιουργηθεί ο συναισθηματικός δεσμός με τους γονείς, σε μια σχέση αγάπης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Παραθέτονται με σκοπό την στήριξη των γονιών στην προσπάθειά τους και είναι οι ακόλουθες:

1) Ο αμοιβαίος σεβασμός που βασίζεται στην αρχή της ισότητας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Οι γονείς που δείχνουν σεβασμό στο παιδί τους έχουν διπλό όφελος. Aπό τη μια κερδίζουν το σεβασμό του παιδιού στο πρόσωπό τους και από την άλλη το μαθαίνουν να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους.

2) Το αίσθημα της ασφάλειας είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικό και δεν σχετίζεται απαραίτητα με την εξωτερική πραγματικότητα που βιώνει το παιδί. Ένα παιδί νοιώθει ασφάλεια, όταν έχει εμπιστοσύνη στους γονείς του, όταν τους αισθάνεται συμμάχους και αρωγούς στις δυσκολίες του.

3) Η ενθάρρυνση προϋποθέτει πίστη, αποδοχή και σεβασμό στο παιδί. Ένα παιδί συμπεριφέρεται άσχημα, όταν αποθαρρύνεται και όταν νoιώθει ότι δεν γίνεται αποδεκτό.

4) Η αμοιβή και η τιμωρία θεωρούνται παρωχημένες μέθοδοι διαπαιδαγώγησης. Το παιδί γρήγορα θεωρεί την αμοιβή δικαίωμά του και την απαιτεί για το κάθε τι. Επίσης, όταν τιμωρείται, πιστεύει ότι έχει και το ίδιο το δικαίωμα να τιμωρήσει με τη σειρά του. Η εκδίκηση των παιδιών είναι συνήθως πιο αποτελεσματική από των γονιών. Τα παιδιά κάνουν αντίποινα με το να μην τρώνε, με το να μαλώνουν, με το να παραμελούν τα σχολικά τους καθήκοντα ή να συμπεριφέρονται με ενοχλητικό τρόπο.

5) Οι φυσικές και λογικές συνέπειες είναι τεχνικές που επιτρέπουν στο παιδί να βιώσει το αποτέλεσμα της δικής του συμπεριφοράς. Οι φυσικές συνέπειες είναι το άμεσο αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του παιδιού και είναι συνήθως αποτελεσματικές. Οι λογικές συνέπειες ορίζονται από τους γονείς και μπορούν να εφαρμοστούν μόνο εφόσον δεν υπάρχει ανταγωνισμός, γιατί διαφορετικά εκφυλίζονται σε τιμωριτική αντεκδίκηση.     

6) Είναι πιο αποτελεσματικό οι γονείς να πράττουν αντί να μιλούν, όταν βρίσκονται σε συγκρουσιακές καταστάσεις. Όταν μιλά ο γονιός δίνει στο παιδί την ευκαιρία να αναπτύξει επιχειρήματα. Συνήθως το παιδί βγαίνει νικητής από αυτή την ‘‘αναμέτρηση’’. Αν όμως ο γονιός διατηρήσει μια ήρεμη και υπομονετική στάση έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει θετικά αποτελέσματα.

7) Ένα παιδί που θέλει να είναι ισχυρό γενικά, έχει έναν γονιό που επίσης αναζητά τη δύναμη. Ένα πρόσωπο δεν μπορεί να μαλώνει μόνο του. Όταν ο γονιός μαθαίνει να αποσύρεται κατά τη διάρκεια ενός ανταγωνισμού δύναμης, «διαλύει» τη δύναμη του παιδιού και μπορεί σταδιακά να οικοδομήσει μια θετική σχέση μαζί του. Η χρήση της δύναμης μαθαίνει στο παιδί ότι μόνο οι δυνατοί παίρνουν αυτό που θέλουν.

8) Ο γονιός πρέπει να αποσύρεται από τη σύγκρουση, αλλά όχι από το παιδί. Όταν τα παιδιά συμπεριφέρονται καλά πρέπει να δέχονται προσοχή (θετική προσοχή), όχι όμως όταν την απαιτούν με ενοχλητική συμπεριφορά (αρνητική προσοχή). Όσο λιγότερη προσοχή πρέπει να δέχεται το παιδί, όταν ενοχλεί, τόσο περισσότερη χρειάζεται, όταν είναι συνεργάσιμο.

9) Οι γονείς πρέπει να ασκηθούν ώστε να  αναγνωρίζουν τη θετική και την αρνητική προσοχή.    Τα παιδιά όταν αισθάνονται ανίκανα να  κερδίσουν την προσοχή και όταν θεωρούν την αδιαφορία ανυπόφορη, καταφεύγουν σε  πράξεις που θα τους αποφέρουν την αρνητική προσοχή. Όταν το παιδί κερδίσει  την αρνητική προσοχή, έχει επιτύχει το σκοπό του.

10)  Καμία συνήθεια δεν διατηρείται, αν χάσει το σκοπό της. Τα παιδιά έχουν την τάση να αναπτύσσουν «κακές συνήθειες», όταν αποσπούν το όφελος της αρνητικής προσοχής.

11) Ο γονιός πρέπει να αναγνωρίζει το στόχο του παιδιού. Κάθε πράξη του έχει και ένα σκοπό. Ο βασικός του σκοπός είναι να κερδίσει την υπεροχή και μια θέση στην ομάδα. Ένα «προσαρμοσμένο» παιδί έχει βρει το δρόμο του και επιδιώκει την κοινωνική αποδοχή προσφέροντας στην ομάδα. Αντίθετα, το παιδί που προκαλεί με την συμπεριφορά του, προσπαθεί με λαθεμένο τρόπο να αισθανθεί σημαντικό στο δικό του κόσμο.

12) Οι γονείς είναι προτιμότερο να μην παρεμβαίνουν στους καυγάδες των παιδιών τους, γιατί με αυτόν τον τρόπο τα μαθαίνουν να λύνουν τις διαφορές τους μόνα τους. Πολλές μάχες προκαλούνται με σκοπό να εμπλακεί και ο γονιός. Όταν εκείνος αναλάβει το ρόλο του κριτή ή του διαιτητή είναι πιθανόν να δημιουργηθούν μεγαλύτερες εντάσεις.

13) Ο καυγάς απαιτεί συνεργασία και είναι λάθος να συνδέουμε τη συνεργασία μόνο με θετικές σχέσεις. Όταν τα παιδιά μαλώνουν, συνεργάζονται για έναν αμοιβαίο σκοπό. Συχνά το μικρότερο και το αδύναμο παιδί προκαλεί έναν καυγά με την προσδοκία οι γονείς να τιμωρήσουν το μεγαλύτερο. Οι γονείς δεν πρέπει να ξεχνούν ότι όταν δυο παιδιά μαλώνουν είναι και τα δυο υπεύθυνα.

14) Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να διαθέσουν χρόνο για να εκπαιδευτούν σε θέματα αγωγής του παιδιού. Ο γονιός που δεν διαθέτει χρόνο για τέτοιου είδους εκπαίδευση, θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο για να εκπαιδεύσει το ανεκπαίδευτο παιδί του.

15) Οι γονείς που προσπαθούν να εκπαιδεύσουν ένα παιδί σε στιγμές σύγκρουσης ή ενώπιον άλλων, ματαιοπονούν.

16) Ο θυμός μπορεί να βοηθά το γονιό να απαλλαγεί απ’ την ένταση, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν επιδρά διδακτικά στο παιδί.

17) Οι γονείς δεν πρέπει ποτέ να κάνουν κάτι για το παιδί που μπορεί να το κάνει από μόνο του. Τα παιδιά γίνονται ανεύθυνα, όταν δεν έχουν την ευκαιρία να αναλάβουν ευθύνες.

18) Η υπερπροστασία δεν επιτρέπει στο παιδί να αυτονομηθεί. Οι γονείς μπορεί να αισθάνονται ότι προσφέρουν όταν δρουν  αντί του παιδιού, στην πραγματικότητα όμως στερούν από το παιδί το δικαίωμα του να μάθει και να αναπτυχθεί.

19) Οι γονείς που λειτουργούν υπερπροστατευτικά, υποτιμούν τις ικανότητες των παιδιών τους και κατά βάθος δεν τα θεωρούν ικανά να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Όταν όμως πιστέψουν στις ικανότητές τους, θα τα βοηθήσουν αποτελεσματικά.

20) Αναγκαίο είναι οι γονείς να διασκεδάζουν με τα παιδιά τους, γιατί έτσι συμβάλλουν στην ανάπτυξη μιας σχέσης που θα βασίζεται στη στοργή, την αγάπη, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και το σεβασμό.

Σε κάθε περίπτωση οι γονείς χρειάζεται να θυμούνται δυο λέξεις: Αγάπη και αποδοχή!

Εύα Μεταλίδη
Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Κλινική Ψυχοπαθολόγος
Ψυχοπαθολόγος Βρέφους-Παιδιού-Εφήβου
Δικαστική Πραγματογνώμων |www.evametalidi.gr


****(σε περίπτωση αναδημοσίευσης – αναπαραγτωγής οποιουδήποτε  άρθρου επιβάλεται η χρήση του συνδέσμου της σελίδας του άρθρου ως πηγή)

Mymommy.gr

Άρθρα που απασχολούν όλη την οικογένεια , συνταγές, διατροφή, επικαιρότητα, υγεία, ιστορίες μαμάδων, ψυχολογία, φροντίδα παιδιού και μωρό, θηλασμός και εγκυμοσύνη.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ

Mymommy.gr
Η αγαπημένη συντροφιά της κάθε Μανούλας. Άρθρα που απασχολούν όλη την οικογένεια , συνταγές, διατροφή, επικαιρότητα, υγεία, ιστορίες μαμάδων, ψυχολογία, φροντίδα παιδιού και μωρό, θηλασμός και εγκυμοσύνη.

Το mymommy.gr απευθύνεται στη νέα μαμά και τη σύγχρονη γυναίκα γιατί τα παιδιά μας είναι ο θησαυρός μας και η πηγή έμπνευσης μας !

FOLLOW US ON
Newsletter

Μπείτε στη μεγαλύτερη μαμαδοπαρέα !

Follow us on Social Media. Spead the word...!